Ποιήματα

Στο κέντρο ενός καταπράσινου δάσους βρισκόταν θαμμένο ένα όμορφα διακοσμημένο σπιτάκι, θαρρείς και ήταν βγαλμένο από τα παραμύθια..  Άνετα μπορούσε κανείς να το χαρακτηρίσει καραμελοσπιτο.. μιας που τα κεραμίδια του ήταν φτιαγμένα από σοκολατένια κουφετάκια, τα παραθυρόφυλλα του από καραμελενιες λιχουδιές και η πόρτα του από ένα τεράστιο σοκολατένιο μπισκότο.. Στην αυλή του υπήρχαν θάμνοι από ζελεδενιες πανδαισίες και λουλούδια που είχαν για άνθη τους λουκουμάδες, άλλους με μέλι, άλλους με λιωμένη σοκολάτα και άλλους με παγωμένο παγωτό.. το γρασίδι δε, ήταν γεμάτο από ζάχαρη άχνη, χρωματισμένη σε ζωηρό πράσινο χρώμα. Από την καμινάδα του τζακιού έβγαιναν αντί για καπνοί, μπουρμπουλήθρες από ζαχαρόνερο, οι οποίες όταν έσπαγαν μέλωναν τους πάντες και τα πάντα γύρω τους..  Στο σπιτάκι αυτό ζούσε μια γριούλα μάγισσα, αρκετά κοντούλα, με καμπουρίτσα και γαμτσή μύτη. Μάζευε ολημερίς βότανα από τον κήπο της και με αστείρευτο μεράκι τα έβαζε όλα στο καζάνι που σιγοέβραζε, ψιθυρίζ...

Σαν χτες, έκλεινε 5 1/2 χρόνια σχεσης με τον άνδρα που τότε είχε γνωρίσει, ερωτευτεί και αγαπήσει.. τον άνδρα που έκανε τη καρδιά της για πρώτη φορά να  σκιρτησει αληθινά και να νιώσει τόσο βαθιά και αληθινά την αγάπη για τα μάτια αυτά τα μελλια, που στις θάλασσες των δικών της ματιών φάνταζαν γήινες πανδαισίες της ωχρας και της άμμου, που όμοια τους δεν είχε ξαναματαδει ποτέ της.. Το πρόσωπο του ελαφρώς σπασμένο από τις πρώτες ρυτίδες που είχαν χαράξει αδρά με λεπτές γραμμές το μέτωπο του και τα μάτια.. μα και αυτό δεν την πτόησε διόλου να τον  ερωτευτεί, μιας που στα μάτια του θωρουσε αυτό το γήινο βλέμμα που πρόσφερε αβίαστα γλυκύτητα και ηρεμία.. αυτά τα γλυκά μελλια μάτια ερωτεύτηκε και αγάπησε.   Ο Βύρωνας, διένυε τη δεκαετία των 40 χρονων ζωής, έχοντας ήδη στο βιογραφικό του ένα πιστοποιητικό αποτυχημένου αρραβώνα. Ήταν μέλος της ασφάλειας Κοζάνης, μα μόνο για άτομο της πολιτικής προστασίας δεν τον έκανε το παρουσιαστικό του. Ατημέλητο στιλακι, μαλλί σγουρό με...