Ποιήματα

Έχει συνηθίσει πια, μετά από τόσο καιρό, να τον βλέπει, να τον ακούει, να συνυπάρχει μαζί του, κανοντας τάχα πως δεν την αγγίζει πλέον η μοναδική αύρα του, που κάποτε την είχε αποτρελανει..  Μια ανοιξιάτικη, ηλιόλουστη μέρα του Μαρτίου, βγαίνοντας από την είσοδο της πολυκατοικίας της, περπατώντας αμέριμνα, ταξιδεύοντας στο κενό, απολαμβάνοντας τον ήλιο κ τον φρέσκο αέρα, ξαφνικά ένας αρρενωπός, ψηλός άνδρας, την σκουντησε στο πέρασμα του.. Πριν καλά προλάβει να καταλάβει τι έγινε, ο άνδρας απολογείται για το ατυχές συμβάν κ πιάνει ασυναίσθητα το χέρι της, με μια ίσως "σκόπιμη" αφέλεια..  Κ εκεί ήταν η μαγική στιγμή που τα βλέμματα ενώθηκαν για 1η κ μοναδικη φορά.. Ήταν σαν να πάγωσε όλη η πλάση.. λες κ χάθηκαν όλοι γύρω τους.. θαρρείς κ ήταν μοναχοι τους στον κόσμο αυτό.. δεν υπήρχε πιο όμορφο βλέμμα για αυτήν.. δεν είχε γνωρίσει πιο γλυκο κ ζεστό βλέμμα άλλοτε..  Εκείνος πάλι, κύριος.. να ζητά κ να ξαναζητα συγνώμη.. μάταια προσπαθώντας να ξεκολλήσει τα μάτια του από το ...

Κ ενώ χανόταν το βλέμμα της στο απέραντο γαλάζιο, εκείνος εκεί.. να αποτυπώνει κάθε της βλέμμα, κάθε της μομφασμο, σαν κάτι μονάκριβο. Χάνεται στην αύρα της κ το μυαλό του ταξιδευει.. ακολουθεί τα βήματα της στην βρεγμένη παραλια, μυρίζοντας τα μαλλιά της που ανεμίζουν καθως μπερδεύεται η μυρωδιά τους με την αλμύρα της θάλασσας. Το λευκό φόρεμα της μισοβρεγμενο.. έχει κολλήσει επάνω της κ έχει γίνει ένα με τη σάρκα της.. σκιαγραφεί κάθε σπιθαμή του κορμιού της δίνοντας περισσιες λεπτομέρειες στον θεατή της που την ακολουθεί ακούραστος... Άραγε θα μπορέσει να γίνει ποτέ δικιά του? Αναρωτιέται απελπισμένος κ φανερά ερωτευμένος μαζί της..   Τη στιγμή που ο ήλιος αποχαιρετά τη μέρα σβήνοντας αργά κ βασανιστικά μέσα στη θάλασσα, επιτέλους τα βλέμματα τους συναντώνται κ εκεί ξεκινά μια συζήτηση ατελείωτη, αμείωτη, παρθένα.. δίχως να βγει ψίθυρος από τα χείλη τους, συζητούν για ώρες απέραντες.. το συναίσθημα παίρνει σάρκα κ οστά κ καθρεπτιζεται στα βλέμματα τους.. τώρα είναι μοναχοί ...