ο απιαστος έρωτας..

Κ ενώ χανόταν το βλέμμα της στο απέραντο γαλάζιο, εκείνος εκεί.. να αποτυπώνει κάθε της βλέμμα, κάθε της μομφασμο, σαν κάτι μονάκριβο. Χάνεται στην αύρα της κ το μυαλό του ταξιδευει.. ακολουθεί τα βήματα της στην βρεγμένη παραλια, μυρίζοντας τα μαλλιά της που ανεμίζουν καθως μπερδεύεται η μυρωδιά τους με την αλμύρα της θάλασσας. Το λευκό φόρεμα της μισοβρεγμενο.. έχει κολλήσει επάνω της κ έχει γίνει ένα με τη σάρκα της.. σκιαγραφεί κάθε σπιθαμή του κορμιού της δίνοντας περισσιες λεπτομέρειες στον θεατή της που την ακολουθεί ακούραστος... Άραγε θα μπορέσει να γίνει ποτέ δικιά του? Αναρωτιέται απελπισμένος κ φανερά ερωτευμένος μαζί της..  

Τη στιγμή που ο ήλιος αποχαιρετά τη μέρα σβήνοντας αργά κ βασανιστικά μέσα στη θάλασσα, επιτέλους τα βλέμματα τους συναντώνται κ εκεί ξεκινά μια συζήτηση ατελείωτη, αμείωτη, παρθένα.. δίχως να βγει ψίθυρος από τα χείλη τους, συζητούν για ώρες απέραντες.. το συναίσθημα παίρνει σάρκα κ οστά κ καθρεπτιζεται στα βλέμματα τους.. τώρα είναι μοναχοί τους κ ας υπάρχουν κ άλλοι εκεί τριγύρω.. έρωτας φαίνεται να είναι, μιας που πεταριζει η καρδιά, μιας που τα χέρια τους τρεμαμενα μπλέκονται μεταξύ τους κ γίνονται σφιχτή γροθιά.. μιας που τα σώματα τους έλκονται τόσο δυνατά κ τείνουν με μια αφορμή να γίνουν ένα...