το δάκρυ..

Μια ακόμη ηλιόλουστη μέρα άρχιζε να αργοσβηνει σιγά σιγά και η μελαμψή νεαρή κοπέλα παιδευοταν για ακόμη μια φορά στην καθημερινή της ασχολία, καθώς βοηθούσε τον μεγάλο της αδερφό να μαζέψει τα δίχτυα.. Έβαζε όλη της τη δύναμη, μη θέλοντας να δείξει ίχνος αδυναμίας μπροστά στον Μιλτιάδη, μιας κ ήταν το "ισχυρό" φύλο σε αντίθεση με εκείνη.. 

Ήταν τρομερά εγωιστρια μα και δυναμικός χαρακτήρας, που φάνταζε με σκληροτραχηλη και απότομη γυναίκα. Αυτή ήταν όμως η αδικοσχηματισμενη γνώμη όλων όσων την γνώριζαν εξ' αποστάσεως. 

Η Μαρία, εκτός από το να βοηθά τον Μιλτιάδη να μαζεύει και να ξεμπερδευει κάθε μέρα τα δίχτυα, πρόσεχε συγχρόνως και ενα μικρό κοριτσάκι που είχε ιδιαίτερες ανάγκες.. η Στελιτσα, ήταν ένα μικρό κοριτσάκι 5 1/2 ετών, με σοβαρό πρόβλημα όρασης εκ γενετής. Σε καθημερινή βάση η Μαρία πήγαινε και την φροντιζε, δίνοντας της βοήθεια για τα βασικά μα και μεγάλη ψυχολογική υποστήριξη. Η μητέρα της, δασκάλα στο δημοτικό σχολείο του διπλανού χωριού, δούλευε τα πρωινά και η Στελιτσα έμενε μοναχή της, για αυτό και η Μαρία προσφέρθηκε να βοηθήσει στη φύλαξη της μικρής κουκλίτσας. 

Η Στελιτσα, παρόλο που ήταν τόσο μικρουλα, έδειχνε να είναι πιο ώριμη από την πραγματική της ηλικία. Είχε απορίες, πολλές απορίες και αναζητούσε τις απαντήσεις στις τόσες πολλές ερωτήσεις που της γεννιόντουσαν καθημερινά.. 

Η δόλια η Μαρία, με τις λιγοστές γνώσεις που είχε προσπαθούσε να δώσει τόσο έξυπνες απαντήσεις στις απορίες της μικρής, μιας που έβαζε μπόλικη δόση φαντασίας σε αυτές. Συνήθιζε να βάζει τα δάχτυλα των χεριών της επάνω στις μικρές παλάμες της Στελιτσας και έτσι ακουμπώντας το οτιδήποτε, από φρούτο και λαχανικό μέχρι σεντόνι και κουβέρτα, επιχειρούσε να μαθαίνει να τα αναγνωρίζει και να τα ονοματίζει σωστά σύμφωνα πάντα με την καθοδήγηση της Μαρίας. Κάθε μέρα σαφώς και δεν έλειπαν δοκιμασίες, του τύπου, "βρες το αντικείμενο!". Η μικρή είχε περίσσιο πείσμα και απίστευτη δίψα για μάθηση που τα πήγαινε περίφημα! Μετά από την εκμάθηση των φρούτων, λαχανικών, υφασμάτων, έφτασε η σειρά να μάθει τις γεύσεις.. Η Μαρία, σαν σπουδαία μαγείρισσα που ήταν, την έβαζε να καθήσει σε μια καρέκλα, πολύ κοντά της, ενώ ξεκινούσε κάθε μέρα να μαγειρεύει το μεσημεριανό. Ξεκινούσε με το κρεμμύδι, αφού της το έδινε και το αναγνώριζε, μετά το ξεφλουδιζε και το έκοβε σε μικρά κομματάκια, έπειτα έβαζε στη χούφτα της μικρή ποσότητα και άφηνε την Στελιτσα να το μυρίσει και να το γευτεί. Έτσι η μικρούλα "κλείδωνε" την οσμή μα και την γεύση του φρέσκου κρεμμυδιού μια για πάντα στο μυαλό της. Εκπαιδεύτηκε πολύ ικανοποιητικά που μπορούσε πια να καταλάβει μόνο από τη μυρωδιά του μαγειρεμένου φαγητού τι υλικά έχουν χρησιμοποιηθεί για να βγει το συγκεκριμένο πιάτο. Η μητέρα της, μέρα με τη μέρα, έβλεπε τη διαφορά και συγκινούνταν που η τυφλή της κόρη μάθαινε διαρκώς καινούρια πράγματα, γεύσεις, υφές. Μια συνηθισμένη μέρα η κυρία Ανατολή, σχολώντας από το σχολείο, θέλησε να μιλήσει ιδιαιτέρως στη Μαρία. Για να μην καταλάβει κάτι η Στελιτσα, της έβαλε να μαντέψει διάφορα μικρά αντικείμενα μόνο με την αφή.. δίνοντας της το περιθώριο χρόνου που χρειαζόταν η μητέρα της για να της μιλήσει. Η Μαρία μην μπορώντας να κρύψει την αγωνία της, ρώτησε τι ακριβώς συμβαίνει. Η κυρία Ανατολή διώχνοντας κάθε ίχνος ντροπής και υπερηφάνειας, έριξε το κεφάλι στο πάτωμα, έπεσε στα γόνατα και δάκρυα πότισαν το καταπονημένο πρόσωπο της. Η Μαρία σοκαρίστηκε. Η δασκάλα μπορεί στο τμήμα του σχολείου της να έδειχνε αγέρωχη και αυστηρή, μα εκεί μπροστά στα πόδια της Μαρίας φαινόταν σαν μικρό αδύναμο κοριτσάκι. Ξεκίνησε να της φιλά τα πόδια, να την ευχαριστεί, μέσα από την καρδιά της, για την αγάπη και την φροντίδα που δείχνει η Μαρία στο τυφλό κοριτσάκι της. Τα δάκρυα ήταν τόσα πολλά που έπνιγαν κάθε λέξη, κάθε συλλαβή, κάθε σκέψη. Η Μαρία ασυναίσθητα έσκυψε φανερά συγκινημένη και αυτή, και έπιασε τη δασκάλα από τους ώμους, σκούπισε τα δακρυα της, της έδωσε ένα γλυκό φιλί στο μάγουλο και την στρίμωξε στην αγκαλιά της. Στην αγκαλιά που, περισσιες φορές, στριμωχνε και τη μικρή Στελιτσα για να την καθησυχάσει, οποτε κάτι κατάφερνε να την τρομάξει. Ύστερα από λίγα λεπτά, αφού κατάφερε να σταματήσει τα δάκρυα της δασκάλας, την βοήθησε να σηκωθεί, της έριξε λίγο νερό στο πρόσωπο, της έλυσε την χαλασμένη πλεξούδα από τα μαλλιά της και αφού τα χτένισε τα ξαναεφτιαξε όπως ήταν πλεγμένα αρχικά. Με ένα αγνό νεύμα του κεφαλιού της η Μαρία, κοιτώντας στα μάτια την κυρία Ανατολή, ψιθύρισε στο αυτί της.. "η Στελιτσα, είναι για εμένα η μικρή αδερφή που έχασε η μητέρα μου στη γέννα, με το που την είδα μπροστά μου έδωσα όρκο να την φροντίζω μέχρι να πεθάνω, και ναι, θα το κάνω!". Ανάσα ανακούφισης μα και συγκίνησης βγήκε από το στέρνο της δασκάλας και αμοιβαία αγκαλιάστηκαν και πάλι. "Μαρία! Τελείωσα τη δοκιμασία! Έλα! Νομίζω ότι τα βρήκα όλα σωστά και αυτή τη φορά!". Χαμόγελα έδιωξαν κάθε στεναχώρια και σιγά σιγά αφέθηκαν στην παιδικοτητα της μικρής Στελιτσας να τους ταξιδέψει για ακόμη μια φορά..