το σημάδι..

Τα χέρια της φανταζαν ένα με το χρώμα της νύχτας.. τα νύχια της βρώμικα.. λες κ ήτανε ξεκαθαρη επιλογή της.. τα μαλλιά της αχτενιστα, γεμάτα κόμπους.. οι ρυτίδες βαθιές, χάραξαν το μέτωπο της, αλλοιώνοντας κάθε σπιθαμή ομορφιάς κ γλυκύτητας από το πρόσωπο της. Κ η ουλή.. αυτή η βαθιά ουλή που σαν ξεκινούσε από το πίσω μέρος του αυτιού της κατέληγε να πλησιάζει ορμητικά τα χείλη της.. 

Η Νεφέλη, πικραμένη κ παιδεμενη πολύ όπως ήταν.. για να μπορεί να ζήσει, ανάγκασε τον εαυτό της να χρησιμοποιεί αυτό που είναι ολότελα δικό της, το σώμα της. Ήταν 16 ετών, ορφανή από πατέρα κ μητέρα, κ έχοντας πια μόνο πατριο, τζογαδόρο κ λάτρη του γυναικείου φυλου, ξαφνικά μετά από το θάνατο της μάνας της, σήκωσε όλα τα βάρη του νοικοκυριού στην πλάτη της. Παράτησε το σχολείο που τόσο πολύ αγαπούσε κ προσπαθούσε να ικανοποιεί τα θέλω του πατριου της, μαγειρεύοντας, καθαρίζοντας κ φυσικά δουλεύοντας για να πληρώνει τον πατριό της, που την ανάγκαζε να νοικιάζει το ίδιο της πατρικό. 

Ένα απόγευμα φανερά απογοητευμένη κ μπουχτισμενη από τη δολια της ζωή, τόλμησε να πάρει ένα-δυο ρούχα κ να φύγει για την Πρωτεύουσα για μια καλύτερη τύχη. Φτάνοντας το λεωφορείο στα ΚΤΕΛ της Αττικης, η Νεφέλη, κατάκοπη κ χαμένη στην πολυκοσμία κ σε μια πόλη που έμοιαζε να είναι αχανής, κατέβηκε κ πήρε να διαβεί τον πρώτο δρόμο που βρήκε μπροστά της. 

Περπατώντας για ώρα, δίψασε κ σταμάτησε να ξαποστάσει σε ένα πάρκο, σκύβοντας να πιει νερό από μια πετρόχτιστη βρύση. Ένας περαστικός, αρκετά καλοστεκουμενος, που περνούσε από εκεί, της έπιασε κουβέντα. Η Νεφέλη, αφελής όπως ήταν, του πρόδωσε όλα όσα έχει περάσει στη ζωή της κ του εξέφρασε απεγνωσμένα την ανάγκη της για δουλειά. 

Αυτη ήταν κ η κίνηση που σφράγισε την τραγική μετέπειτα πορεία της.. Εκείνος αρκετά δεκτικός κ προσφέροντας της βοήθεια, όσον αφορά εργασία κ χώρο διαμονής, είχε σχεδιασει να την εκμεταλλευτεί οσο δεν πήγαινε το μυαλό της.. Της έδωσε αρχικά δανεικά χρήματα να νοικιάσει ένα μικρό διαμέρισμα κοντά στην  Ομόνοια. Έπειτα την προσκάλεσε να πάει από τον χώρο εργασίας που της είχε  προτείνει προηγουμενως. Ανίδεη όπως ήταν κ φανερά ενθουσιασμένη ξεκίνησε για τον τόπο που της είχε υποδείξει ο γνωστος- αγνωστος άνδρας. 

Ήταν ένα αρκετά μεγάλο σπίτι, πλούσιο σε φώτα κ φυτά, με μια πισίνα να δεσπόζει στο κέντρο του κήπου. Πιο δίπλα υπήρχαν παγκάκια κ ένα συντριβάνι έρεε αργά το δροσερό νερό του..

Η Νεφελη άρχισε να αναρωτιέται που είναι ο άνδρας που είχε γνωρίσει κ τη βοήθησε να νοικιάσει εκείνο το ταπεινό διαμέρισμα.. Περπατώντας κ πλησιάζοντας προς την είσοδο του σπιτιού, χτύπησε δειλά το κουδούνι.. μέχρι που η πόρτα άνοιξε κ πίσω της φανερώθηκε ο επίγειος της δαίμονας. Ένας μεσήλικας με μουστάκι, αρκετά παχύς, την καλοσωρισε κ της πρόσφερε ένα ποτό. Η Νεφέλη μην θέλοντας να τον προσβάλει δέχτηκε να το δοκιμάσει. Έπειτα από ελάχιστα δευτερόλεπτα άρχισε να ζαλίζεται τόσο έντονα μέχρι που έχασε τις αισθήσεις της. Λυποθυμη όπως ήταν, μη  νιώθοντας τίποτα.. ο οικοδεσπότης του σπιτιου ξεκινησε να την αγγίζει στα αποκρυφα σημεία, να γεύεται τη γεύση του κορμιού της, γλείφοντας την αργά κ βασανιστικά.. την γύρισε μπρούμυτα, της έσκισε το εσώρουχο κ άρχισε να την βιάζει τόσο άγρια που από τον πόνο δυστυχώς  συνήλθε κ έζησε αυτοπροσώπως κ ολοζώντανα όλο το δράμα που εξελισσόταν.. Οικετευοντας τον, ξανά κ ξανά, να σταματήσει, εκείνος όχι μόνο δεν σταμάτησε μα άρχισε να την χτυπά κ να της κλείνει το στόμα. 

Η Νεφέλη δεν πίστευε σε τι απαίσια παγίδα είχε πέσει.. Παρακαλούσε στον Θεό να τελειώσει γρήγορα κ να σηκωθεί να φύγει από εκείνο το μέρος. 

Από το πολύ ξύλο, ξαναεχασε τις αισθήσεις της, κ όταν συνήλθε ήταν κλειδωμένη σε ένα δωματιο σκοτεινό, χωρίς παράθυρα τριγύρω του. Μόνο μια πόρτα υπήρχε εκεί, ίσα που έμπαινε λίγο φως ηλίου από τις χαραματιες της. Τρομοκρατημένη άρχισε να χτυπά την πόρτα κ να φωνάζει βοήθεια.. Μάταια όμως.. πλέον έσβησαν κ οι τελευταίες ακτίνες ηλίου.. κ επικράτησε πλήρες σκοτάδι. Εξουθενωμένη κ αποκαρδιωμενη όπως ήταν αποκοιμήθηκε σαν κουβαράκι σε μια γωνιά.. 

Την επόμενη μέρα το πρωί άκουσε βήματα κ να ξεκλειδώνει αργά η πόρτα του κελιού της.. Ήταν ο γνωστος- αγνωστος άνδρας που της έστησε όλη αυτή την ποταπή παγίδα. Με το που τον αντίκρυσε χειμηξε με φόρα πάνω του, μα εκείνος δεν αντέδρασε ως δια μαγείας καθόλου, αντιθέτως έπεσε στα γόνατα, έσκυψε το κεφάλι κ ζητώντας επίμονα να τον συγχωρέσει η άτυχη Νεφέλη, τα δάκρυα  έτρεχαν σαν ποτάμι από τα μάτια του.. Δεν σταμάτησε λεπτό να τον κλωτσά κ να γροθοκοπει με την όποια δύναμη της είχε απομείνει.. οι στριγγλιες της κάλυπταν τα λόγια του άνδρα κ σταμάτησαν απότομα όταν είδε ότι το αίμα του είχε χρωματίσει το δάπεδο.. 

Τον είχε σκοτώσει με τα ίδια της τα χέρια.. τα έχασε τελείως κ τράπηκε σε φυγή.. Μέρες αργότερα μαζεύοντας τα κομμάτια της κ όσο ίχνος περηφανειας της είχε απομείνει, κατάφερε να βρει μια αξιοπρεπή δουλειά σε ένα μανάβικο στη Γλυφάδα. Οι μέρες κυλούσαν κ η διάθεση της άρχισε να φτιάχνει, προσπαθώντας να αφήσει πίσω της ότι κακό της είχε συμβεί.. πάσχιζε να τα σβήσει από τη μνήμη της για πάντα! 

Ένα πρωινό καθώς ήταν στη δουλειά κ τακτοποιούσε τα λαχανικά στους πάγκους του μαγαζιού, ξεπρόβαλλε μπροστά της ολοζώντανος ο γνωστος- αγνωστος άνδρας που νόμιζε ότι έχει σκοτώσει. Δεν μπόρεσε να διαχειριστεί την έκπληξη που της είχε φυλαγμένη η μοίρα κ λυποθησε.. Όταν άρχισε να συνέρχεται ήταν ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι μέσα σε ένα καθαρό κ μυρωδάτο δωμάτιο γεμάτο μοσχοβολιστα κ χρωματιστα άνθη.. Στον καθρέπτη που ήταν κρεμασμένος στον απέναντι τοίχο υπήρχε ένα σημείωμα γραμμένο με μαρκαδόρο που απευθυνόταν στη Νεφελη. Της ζητούσε απεγνωσμένα συγνώμη, εξηγώντας της ότι ήταν βαθιά μπλεγμένος με λάθος ανθρώπους, στους οποίους χρωστούσε ένα αρκετα ογκώδες ποσό. Ο μόνος τρόπος να ξεπληρώσει τους εκβιαστες του ήταν να προσφέρει το κορμί της Νεφέλης ως εξόφληση του χρέους του. Κάτι το οποίο φυσικά κ απέδωσε καρπούς κ οι εκβιαστες του τον άφησαν ήσυχο. 

Τα δάκρυα της θόλωσαν τα μάτια της, με το ζόρι έβλεπε μπροστά της. Άνοιξε την πόρτα του δωματίου κ κατέβηκε αργά τα σκαλοπάτια που οδηγούσαν στο ισόγειο του κτιρίου. Εκεί την περίμενε κ πάλι ο γνωστος- αγνωστος άνδρας, που παρεπιπτόντως άκουγε στο όνομα Άρης, μα αυτή τη φορά κρατώντας ένα δαχτυλίδι στη χούφτα του . 

Η Νεφέλη σε ασφαλή απόσταση από τον Άρη πάγωσε κ έχασε τη φωνή της. Ο άνδρας που την εξέδωσε, εν άγνοια της, σε εκείνο το τέρας που βιασε εκτός από το σώμα κ την ψυχή της, ήταν ο ίδιος άνδρας που τώρα της προτεινει να τον παντρευτεί για να εξιλεωθεί για το κακό που της είχε κάνει. Ο Άρης υποσχέθηκε οτι θα την φροντίζει, θα την σέβεται κ θα την αγαπά, όσο κανέναν άλλον άνθρωπο στον κόσμο αυτό. Της ζήτησε να είναι μαζί του μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος. 

Η Νεφέλη βλέποντας ότι έχει πραγματικά μετανιώσει φρικτά για όλα όσα είχαν γίνει εξαιτίας του κ θέλοντας να αφήσει πίσω της το οδυνηρό παρελθόν που σκιαζε όλες τις μέρες της μετά το συμβάν, δέχτηκε να δεσμευτεί μαζί του κ να γίνει ένα μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος. 

Όταν υπάρχει ειλικρίνεια, αγάπη, κ θαλπωρή όλα συγχωρούνται. Αρκετα χρόνια μετά, το σπίτι γέμισε από φωνές μικρών παιδιών, των δικών τους παιδιών. Η Νεφέλη κ ο Άρης ήταν πλέον ευτυχισμένοι κ υπερβολικά δεμένοι μεταξύ τους ώστε τίποτα δεν μπορούσε να τους χωρίσει.