Ολα δείχνουν ότι.. θα περασει

Μια μέρα σαν όλες τις άλλες, ξαφνικά, άρχισα να νιώθω κάπως περίεργα, σαν ατονία, σαν να αρρωσταίνω σιγά σιγά..  

Ανυποψίαστη το τι με είχε βρει, συνέχισα να κάνω την καθημερινή ρουτίνα μου, όσον αφορά τις δουλειές του σπιτιού.. 

Αργά το απόγευμα ξεκίνησε κ το ρίγος.. ντύθηκα καλα, φόρεσα διπλές κάλτσες κ κουκουλωθηκα με την κουβέρτα μέχρι το κεφάλι.. το ρίγος όμως εκεί.. δεν έλεγε να φύγει με τιποτα.. κάπως έτσι κατάφερε να με πάρει ο υπνος.. 

Το πρωί της επομένης με βρήκε με υψηλό πυρετό κ βουλωμενη μύτη.. κ σαν να μην έφτανε αυτό.. όλο το σώμα μου πονούσε, από την κορυφή έως τα νύχια, σαν να με έχουν ξυλοφορτωσει.. 

Σκέφτηκα να κάνω ένα self test, να δω αν είμαι θετική στον κορονοιο. Κ να που τελικά βρέθηκα να είμαι θετική. "Τώρα τι κανουμε;" σκέφτηκα.. 

Έτσι αναπάντητο έμεινε το ερώτημα μου κ ενώ περνούσε η ώρα άρχισε να με γρατζουνα ο λαιμός μου.. ώσπου έκλεισε κ αυτός..  

Έντονος βήχας κ δυσκαταποσια πρωτοστάτησαν τώρα στην μάχη των συμπτωμάτων του κορονοιου.. κλείστηκα στο δωματιο μου, έγινα ένα με το κρεβάτι μου κ η κουβέρτα δεν έλεγε να ξεκολλήσει από πάνω μου με τίποτα.. 

Τα είκοσιτετράωρα κυλούσαν βάναυσα.. θέλοντας εμένα να βρίσκομαι σε ελεεινή θέση.. η αίσθηση πικρής γεύσης στα χείλη,  μου έφερνε τρομερή απέχθεια.. κ το μπούκωμα εκει.. σταθερό, στη θέση του με περίσσιο θράσος..